လြန္ခဲ့ေသာ သ မ ၀ါယမ ကုန္တိုက္ရွိစဥ္တုန္းက ျဖစ္ရပ္မွန္ ဟာသေလးတစ္ခုပါ။
တခ်ိန္က ရွမ္းႀကီးတစ္ေယာက္ ဖါးကန္႔သို႔ သြားရန္ မန္းတေလးဘူတာႀကီးကိုေရာက္လာသည္။
အခ်ိန္ရေနေသာေၾကာင့္ လမ္းစရိတ္ရရ ကုန္၀ယ္ရန္ ေစ်းခ်ိဳဘက္သို႔သြားသည္။
နာရီစင္ႀကီးနားအေရာက္ သ မ ကုန္တိုက္အေပါက္၀တြင္ လူစည္ကားေနသၿဖင့္ရပ္ၾကည့္ေနစဥ္
လူတစ္ေယာက္က““တာေကာ တာေကာ သက္သာဆပ္ျပာမုန္႔ ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ေရာင္းမယ္။
အခုမွထုတ္လာတာပါ။ပိုက္ဆံလိုလို႔အားလုံးျပန္ေရာင္းမယ္ အာမီရမ္ လဲပါတယ္"
ေဖါက္သည္ေစ်းဘယ္ေလာက္လဲ။ ေပါက္ေစ်းက ၃က်ပ္ရွိတယ္ ၂.၅၀ ပဲယူပါ။
ရွမ္းႀကီးစဥ္းစားသည္“ဖါးကန္႔ေရာက္ရင္ ၁၀ ေရာင္းရတယ္ ဒါပဲ၀ယ္သြားရင္ေကာင္းမယ္။
ဒါဆို (.........)ဖိုးေပးပါ။
ဖါးကန္႔သို႔ေရာက္ေသာ္ ဆပ္ျပာမုန္႔အားလုံး ဂ်ဳံမုန္႔ေတြ အရက္က ေရေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီး
"အာရိုးရိုး ..မြတ္ေရာက္မြတ္ေရာက္.....ခြိဳင္း ယီေမဆူ ...................."
၁ ႏွစ္ ၾကာေသာအခါ ရွမ္းႀကီးက မန္းတေလးဘူတာႀကီးကိုျပန္ေရာက္လာသည္။
ေက်ာက္စိမ္းတစ္လုံးပါလာသည္ ေက်ာက္၀ိုင္းသို႔သြားျပရာ
ေက်ာက္ပြဲစားက ေက်ာက္ကိုကိုင္ၾကည့္ရင္း စိတ္မွန္းၾကည့္သည္
“အင္း ဒီေက်ာက္တာ စစ္ရင္ ဆယ္ခ်ီမေအာက္ဘူး”
““ကိုယ့္လူ ဘယ္ေလာက္ေရာင္းမွာလဲ”” ရွမ္းႀကီးက ““ေတာင္း၂၀””
ဟ မင္းေက်ာက္က သိန္း၂၀ မတန္ဘူး
ေရာ့ျပန္ယူသြား”” ““မဟို႔ ဘူး ေတာင္း ၂၀ ပါ””ပြဲစားႏွစ္ေယာက္က တီးတိုးၿပီး
““ေဟ့ေကာင္သူေျပာတာ ေတာင္း၂၀ဆိုတာဘယ္ေလာက္လဲ”“
““ဟာ့ေကာင္ေသာင္း၂၀ဆိုတာႏွစ္သိန္းပဲက်တယ္
ဒီရွမ္းႀကီးေတာ္ေတာ္အတယ္။ ဗမာစကားေတာင္ေကာင္းေကာင္းမေျပာတတ္ဘူး။
ျမန္ျမန္၀ယ္ျမန္ျမန္၀ယ္
ေတာ္ၾကာသူမ်ားေနာက္ပါသြားလိမ့္မယ္”” ေနာက္တစ္ေန႔တြင္
ေက်ာက္စိမ္းကိုခြဲၾကည့္ရာ ေဆးဆိုးေက်ာက္အတုသာျဖစ္ေနသည္၊
““ေဟ့ေကာင္ မင္းေျပာေတာ့ ဒီရွမ္းႀကီး ေတာ္ေတာ္ အ တယ္ဆို ခုေတာ့သြားပါၿပီ""
ကုန္ပါၿပီ အီး း ဟိ..ဟိ..ဟိ.....<br/><br/> saikoko ရွမ္းျပည္
